Je functioneert.
Je regelt, je zorgt, je staat er voor iedereen. Van buitenaf ziet het er prima uit. Misschien zelfs goed.
Maar van binnen? Van binnen ben je al een tijdje op.
Het is niet op een manier die je makkelijk kunt uitleggen.
Je bent niet ziek. Je hebt geen grote crisis. Je slaapt redelijk, je eet gewoon, je komt de dag door. En toch is er dat gevoel van leegte op de achtergrond. Een soort moeheid die niet weggaat, ook niet na een weekend uitslapen.
Dat is de stille uitputting.
De soort die niemand ziet, omdat jij zelf ook zo goed bent geworden in doorgaan.
Hij sluipt erin. Beetje bij beetje. Elke dag een paar dingen die jij opvangt. Elke avond een paar uur te kort voor jezelf. Elke keer dat je je eigen behoefte opzijzette omdat er iets anders voor ging. Op zichzelf stelt elk moment weinig voor. Maar het telt op.
Het verraderlijke is dat je jezelf vaak pas hoort als het al bijna te laat is. Als je sneller geïrriteerd bent. Als je huilt om iets kleins. Als je 's ochtends al moe bent nog voor de dag begonnen is.
Je lichaam probeert je al veel langer iets te vertellen. Het fluistert eerst. Dan praat het. Dan schreeuwt het.
De vraag is niet of je rust nodig hebt. De vraag is, wanneer je jezelf toestaat om die rust ook echt te nemen.
Niet als beloning achteraf, als je weer eens al je grenzen voorbij bent gegaan, maar gewoon omdat je er recht op hebt.
Vijf minuten is genoeg om te beginnen.
Niet om alles op te lossen, maar om je zenuwstelsel te laten weten dat er geluisterd wordt. Dat jij er ook bent. Dat jij er ook toe doet.
Mijn gratis audio is precies dat. Vijf minuten waarin jij op de eerste plaats komt. Geen toestemming nodig.
Je vindt hem hier