Ik zie het steeds weer gebeuren.
Vrouwen die gevoelig zijn, diep waarnemen, veel aanvoelen. Vrouwen die intelligent zijn, betrokken, loyaal. Die jarenlang hebben op hoog niveau hebben gefunctioneerd, vaak zelfs meer dan dat.
En dan, ergens halverwege hun leven, stokt het.
Niet per se door één grote crisis. Maar doordat het oude simpelweg niet meer werkt.
Want deze vrouwen hebben vaak lange tijd geleefd op aanpassing. Op meebewegen. Op aanvoelen wat er nodig is en daar gehoor aan geven. Ze hebben hun gevoeligheid ingezet als kracht, maar ook als overlevingsstrategie. Maar wat hen tot hier heeft gebracht, brengt ze nu niet meer verder.
Het lichaam begint signalen te geven. De energie raakt versnipperd. Focus verstoord. Keuzes die ooit logisch waren, voelen leeg. En wat vroeger “gewoon kon”, kost nu overweldigend veel energie.
Sommige vrouwen raken in een burn-out, of in zoiets als wat vaak een midlifecrisis wordt genoemd. Ze krijgen het gevoel dat ze zichzelf opnieuw moeten uitvinden. Alsof de oplossing ligt in een nieuwe richting, een nieuw doel, een nieuwe identiteit.
Maar wat als dat niet klopt?
Wat als vastlopen geen teken is dat je jezelf moet vernieuwen, maar dat je jezelf niet langer kunt ontlopen?
Bij gevoelige vrouwen, of ze nu neurodivers zijn of niet (voor mijzelf geldt ADHD en hooggevoelig), zie ik vaak eenzelfde patroon. Een zenuwstelsel dat járenlang heeft bijgestuurd, gecompenseerd, aangepast. Constant 'AAN' staan. Overleven. Een innerlijk weten dat op de achtergrond is geraakt, omdat er simpelweg geen ruimte voor was.
Soms komt daar later in het leven, zoals bij mijzelf, een diagnose bij. Soms ook niet.
Maar wat ze delen, is dit: het gevoel zichzelf ergens onderweg te zijn kwijtgeraakt.
Niet omdat ze faalden. Maar omdat ze té lang sterk zijn geweest. Te lang hebben gemaskeerd. Te lang zichzelf op de laatste plaats gezet.
Wat deze vrouwen nodig hebben, is zelden een nieuw plan. Of een volgende versie van zichzelf.
Ze hebben geen nieuwe strategie nodig, maar afstemming.
Dieper zakken in hun lichaam. Leren luisteren naar hun eigen energie. Begrijpen hoe hún systeem werkt, in plaats van zichzelf te blijven forceren in structuren en op manieren die nooit echt passend waren.
Niet opnieuw uitvinden, maar herinneren. En daarop vertrouwen.
Op een of andere manier zijn dit ook de vrouwen die steeds weer op mijn pad komen. Niet omdat ik daar bewust op selecteer, maar omdat herkenning zijn werk doet.
Ze voelen dat het niet gaat over beter worden, maar over eerlijker worden.
Over stoppen met dragen wat niet van hen is.
Over thuiskomen in zichzelf. Vaak voor het eerst écht, of zelfs eindelijk.
Misschien herken jij dit ook. Misschien voelt het alsof je vastzit, terwijl je alles “goed” hebt gedaan.
Weet dan dit:
Je bent niet kapot.
Je bent niet te laat.
En je hoeft jezelf NIET opnieuw uit te vinden.
Misschien is je systeem gewoon klaar met aanpassen.
En nodigt het je uit om dieper te verbinden met wie je altijd al was.
From Soul to Soul ❤
Elk seizoen een liefdevol bericht van mij in jouw inbox?
Dan weet je wat je moet doen, schrijf je hieronder in.