Wil ik nog wel meegaan in de Rush?

Ik neem je mee naar een willekeurig moment in mijn dag:

Ik pak mijn telefoon en unlock het scherm, voor de zoveelste keer deze dag.

Ik klik op het instagram icoontje.

Even kijken hoeveel views. 125. Hmmm. Binnen een uur, dat gaat redelijk, voor mijn doen!

Hoeveel likes, even zien. 3. Dat valt tegen.

1 comment, van mijn andere account, dus die telt eigenlijk niet en ohmygod!!!

Ik heb een DM!!!

Ik kijk vliegensvlug, maar het is mijn vriendin, die een fire-icoontje en een hartje stuurt. Superlief, maar niet wat ik hoopte. 

Gelijk voel ik het in mijn lichaam, de dopamine van de check en de teleurstelling die volgt. En mijn hoofd maakt ervan; ja zie je wel, komt door de hook. Die was niet pakkend genoeg (hello perfectionist!).

Dit was een heel aantal maanden wat er gebeurde als ik weer iets had gepost; een tip, een intuïtietestje, een reel met een kleine boodschap, die én aan moest spreken bij mijn 'ideale' klant, én een goede hook en CTA (call to action) moest hebben, maar ook echt nog authentiek moest klinken. 

Alles wat ik wilde delen over het volgen van je intuïtie, vertragen in deze snelle wereld, luisteren naar je inner wisdom en het omarmen van alles wat jou jou maakt raakte hierdoor ondergesneeuwd. 

Het raakte op de achtergrond, en soms wist ik door alle regels die ik moest volgen niet meer wat ik nou eigenlijk echt wilde zeggen. Dus deelde ik het vaak niet, óf deelde ik overhaast iets, omdat ik in het eindeloze gescroll een leuk idee tegenkwam wat te doen leek. 

De afgelopen maanden heb ik meerdere keren de vraag gesteld: Wil ik nog wel meegaan in de rush van Social Media. 

Want ik wilde niet meer urenlang scrollen, mezelf vergelijken met anderen, mezelf overladen met prikkels en daarbij soms volledig vergeten om aanwezig te zijn in het moment. Met mijn gezin, tijdens een dagje weg of vakantie? Als ik op ga tellen hoeveel uren er verslonden zijn door Social Media die nooit meer terugkomen, dan wordt ik er emotioneel van. Ik voelde me ook steeds verder bij mezelf vandaan op dat vlak. 

En, het is duidelijk, tegenwoordig leven we in een wereld waarin grote bedrijven strijden om onze ogen, duimen en hersenen zo lang mogelijk gebonden te houden aan het apparaat in onze handen. Waar programmamakers hun best doen kinderfilmpjes zo verslavend mogelijk te maken. 

De constante ruis, de constante stroom aan beelden, geluiden, korte maar soms heftige prikkels is ontzettend verslavend voor ons brein.

We hebben het afschakelen nodig, maar gunnen onszelf dat vaak niet. Terwijl juist dan, er ruimte komt voor échte rust, kalmering van je zenuwstelsel en creativiteit. 

Mijn wens: Ik wil gewoon zijn. Ik wil mijn aandacht terug. 

De behoefte om gewoon te genieten van de kleine dingen die om me heen gebeuren. Me niet meer druk te maken of een foto wel vanuit de juiste hoek is genomen of te gebruiken is voor een post of story. Om gewoon authentiek present te kunnen zijn de wereld en simpelweg tijd over te houden. Om me niet meer steeds te laten afleiden door een app. 

Dus, wellicht raadt je mijn antwoord al; de komende tijd ga ik overschakelen van vooral Social Media naar een manier van werken in mijn bedrijf die rustiger is. Zachter. Vrouwelijker. Duurzamer. Bewuster. 

Een manier die het toestaat om meer gewoon te leven in plaats van altijd maar AAN te staan.

Om te werken aan een veilige, rustige plek voor de vrouwen die hier ook zoveel behoefte aan hebben. 

Dit zal een overgangsperiode worden, waarin jij en iedereen die mij op Social Media graag volgt, de mogelijkheid krijgt om op deze plek ook te kunnen volgen. 

From Soul to Soul ❤